سرزمين صلح رفتار كردند و مردم آن شهر ، در شمار ذمّيان در آمدند . نوشتهء صلح چنين بود : به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر اين ، زنهار نامه‌اى است كه عمرو بن عاص بر جانها و آيين ( 2 ) و كنيسه‌ها و صليبها و بر خشكى و درياى مردم مصر داده است . بر آنچه ياد شد ، چيزى به زيان ايشان افزوده يا از آن كاسته نخواهد شد . نيز نوبيان را با ايشان ، اسكان نخواهند داد . چنانچه مردم مصر اين پيمان را بپذيرند و فزونى آب نيل نيز به هزار هزار برسد ، بايد سرگزيت بپردازند و پاسخگوى بزهكاريهاى دزدان مصرى نيز باشند ( 3 ) . اگر كسى به پرداخت سرگزيت تن در ندهد ، به اندازهء شمارهء آن كسان ، از سرگزيت ايشان كاسته خواهد شد . ما نيز نسبت به كسى كه از پرداخت سرگزيت شانه خالى كرده است ، تعهّدى نخواهيم داشت . اگر آب نيل در پايان افزايش خود ، از مقدار ياد شده كمتر باشد ، به همان اندازه از سرگزيتشان ، چشم‌پوشى خواهد گشت . هركس از روميان و مردم نوبه به اين پيمان مصريان روى آورد ، در سود و زيان ، با ايشان برابر خواهد بود . و كسى كه پيمان را نپذيرد و رفتن را برگزيند ، تا رسيدن به پناهگاه خويش و يا تا بيرون رفتن از حوزهء فرمانروايى ما ، در زنهار ما خواهد بود . ايشان بدهى خود را بر سه بخش خواهند كرد و هر بار ، يك سوم آن را خواهند پرداخت . تعهد خدا و پيامبر او و جانشين پيامبر ، امير مؤمنان و نيز تعهّد مؤمنان ، در گرو اين پيمان است . آن دسته از مردم نوبه كه اين پيمان را پذيرفته‌اند ، بايد در جهت يارى مسلمانان ، چنين و چنان رأس برده ( 4 ) و چنين و چنان تعداد اسب بدهند . با پذيرفتن اين تعهد ، كسى با ايشان به ستيز برنخاسته و آنان را از تجارت در بيرون و درون سرزمين خود ، باز نخواهند داشت . زبير ، عبد اللّه و محمّد پسران او ، گواه گشتند ؛ و وردان ، آن را نوشت و خود نيز بر آن گواه شد . 1 . شماره جلد كتاب در متن ، معلوم نگشته است . - م . 2 . در طبرى پس از كلمهء « ملّت » ، واژهء « أموالهم » نيز آمده است . - م . 3 . ترجمهء اين جملهء اخير ، از روى متن طبرى ، انجام گرفته است و عبارت طبرى چنين است : « و عليهم ما جنى لصوتهم » ( طبرى ص 2588 ) . - م . 4 . بنگريد : ( پيمان با مردم نوبه ، ش 369 ) . - م .